Treść pomocy Atlasu
Treść pomocy programu kompilator

Aby dowiedzieć się jak korzystać z pomocy, naciśnij klawisz F1.

Główne okno programu

Formaty plików ASCII opisu:

symboli

linii

generatorów


Format pliku ASCII opisu symboli:

Patrz także

Przykład pliku:

szalet

0.5000 1.0000 2.0000 3.7500

0 0

4

    0.0000    0.0000    0.0000    0.0000    2.5000 2

   -2.5000    0.0000    1.2500    2.1600    0.0000 0

    1.2500    2.1600    1.2500   -2.1600    0.0000 0

    1.2500   -2.1600   -2.5000    0.0000    0.0000 0

studnia_gl

0.5 1 2 5

0 0

5

    0.0000    0.0000    0.0000    0.0000    0.5000 2

    0.0000    0.0000    0.0000    0.0000    1.5000 2

    0.0000    1.5000    0.0000    2.5000    0.0000 0

    0.0000    2.5000    1.0000    2.0000    1.0000 1

   -1.0000    2.0000    0.0000    2.5000    1.0000 1

Pierwsza linia zawiera nazwę symbolu (maksimum 12 znaków bez spacji).

Linia druga zawiera mnożniki dla skal <1:500> <1:1000> <1:2000> <1:5000>.

Linia trzecia definiuje środek symbolu X,Y (w przykładzie środek jest w punkcie (0,0).

Linia czwarta informuje o ilości elementów składowych.

Kolejne linie opisują symbol. Znaczenie kolumn:

X1 Y1 X2 Y2 R typ

Typy elementów składowych:

0 - linia (określone X1, Y1, X2, Y2);

1 - łuk (określone X1, Y1, X2, Y2, R);

2 - koło (określone X1, Y1, R);

8 - obszar przesłaniany przez symbol jest prostokątem. X1,Y1: lewy dolny, X2, Y2: prawy górny wierzchołek;

9 - obszar przesłaniany przez symbol jest kołem. X1, Y1: środek, R: promień koła.

Elementy nie określone posiadają wartość 0.

Po liniach opisujących symbol następuje definicja kolejnego elementu lub plik na tym się kończy.


Patrz także

Główne okno programu


Opis łuku

X1 Y1 X2 Y2 R 1 - łuk o początku w punkcie X1,Y1 i końcu w punkcie X2,Y2 oparty na kole o promieniu R.

Łuk jest kreślony z prawej strony linii bazowej (X1,Y1) (X2,Y2). Zamiana tych współrzędnych daje więc łuk odbity symetrycznie. Promień dodatni oznacza, że środek koła, na którym oparty jest łuk ma się znajdować z lewej strony linii bazowej (X1,Y1) (X2,Y2). Promień ujemny oznacza, że środek znajduje się z prawej strony linii bazowej.


Format pliku ASCII opisu generatorów

Patrz także

<Nazwa obiektu>

<Typ>

<X1> <Y1>

<X2> <Y2>

<X3> <Y3>

<Ilość elementów (n)>

<Linia opisu 1>

<Linia opisu 2>

...

<Linia opisu n>

<Nazwa obiektu>

<Typ>

...

<Nazwa obiektu>, to unikalny identyfikator, który należy podać po wywołaniu opcji generatora w EWMAPIE.

<Typ> identyfikuje typ generowanego obiektu:

1 - obiekt dwupunktowy skalowany tylko w osi poziomej;

2 - obiekt dwupunktowy skalowany proporcjonalnie w obu osiach;

3 - obiekt trójpunktowy  skalowany niezależnie w obu osiach;

4 - obiekt jednopunktowy nieskalowany;

5 - obiekt dwupunktowy nieskalowany.

<X1>,<Y1>,<X2>,<Y2> - para punktów wyznaczająca punkty pierwszy i drugi przyłożenia obiektu. Punkt drugi nie występuje dla pola <Typ>=4. Zaleca się, aby punkty <X1> i <X2> były równe co do wartości i wynosiły 0.

<X3>,<Y3> - punkt trzeci. Linia definiująca trzeci punkt występuje tylko dla pola <Typ>=3. Zaleca się, aby <Y2>=<Y3>.

<Ilość elementów> - ilość elementów w opisie obiektu.

<Linia opisu X> ma format:

<X1> <Y1> <X2> <Y2> <R> <Typ el>

Wszystkie pola muszą być wypełnione:

<Typ el>=0 - linia <R>=0,

<Typ el>=1 - łuk (określone wszystkie pola>,

<Typ el>=2 - koło <X2>=0, <Y2>=0.

Przykładowa definicja obiektów w generatorze:

taras

3

        0.00        0.00

        0.00        3.00

        1.00        3.00

5

        0.00        0.00        1.00        0.00      0.00 0

        1.00        0.00        1.00        3.00      0.00 0

        1.00        3.00        0.00        3.00      0.00 0

        0.00        0.00        1.00        1.50      0.00 0

        1.00        1.50        0.00        3.00      0.00 0

brama2

2

        0.00       -1.85

        0.00        1.85

3

        0.00       -1.85        0.00        1.85      0.00 0

        1.44        1.85        0.00        0.00      1.47 1

        0.00        0.00        1.44       -1.85      1.50 1


Patrz także

Główne okno programu


Format pliku ASCII opisu linii

Patrz także

Linia, która jest definiowana, składa się z trzech części: sekwencji otwarcia, sekwencji powtarzalnej i sekwencji zamknięcia. Każda z tych sekwencji może być dowolną kombinacją linii, kół i łuków. Kreślenie takiej linii polega na wykreśleniu sekwencji początkowej, kreślonej w punkcie początkowym, sekwencji końcowej w punkcie końcowym oraz N sekwencji powtarzalnych (zależnie od długości linii), gdzie N=0,1,2,...

Format pliku wejściowego:

<Nazwa typu linii>

<Numer typu linii>

<Ilość dodatkowych definicji>

0 0 <typ linii Windows>

<domyślna definicja linii>

[<Skala>

<definicja linii>

[<Skala>

<definicja linii>

....]]

...

<Nazwa typu linii>

...

<domyślna definicja linii> - definicja, która będzie wykorzystywana podczas wyświetlania linii we wszystkich skalach oprócz wymienionych w dodatkowych definicjach linii.

<typ linii Windows> - liczba określająca typ linii (wykorzystywany w przypadku pustej definicji linii):

-1- nie stosuj linii Windows

0 - linia ciągła

1 - linia przerywana

2 - linia kropkowana

3 - linia: kreska - kropka

4 - linia: kreska - kropka - kropka

5 - linia niewidoczna (nierysowana).

<Skala> - skala, w jakiej dana definicja będzie wykorzystywana. Dopuszczalne wartości: 500, 1000, 2000, 5000.

Format definicji linii

1 <Ilość elementów> <metoda>

<Y1> <Y2>

<Elementy linii>

<Elementy linii>

...

2 <Ilość elementów> <metoda>

<Y1> <Y2>

<Elementy linii>

...

3 <Ilość elementów> <metoda>

<Y1> <Y2>

<Elementy linii>

Każda sekwencja (sekcja) rozpoczyna się swoim numerem: 1,2,3. Jeśli brak elementów w sekcji (możliwe dla sekcji 1 i 3), pole Ilość elementów przybiera wartość 0 i brak wówczas pozostałych linii sekcji.

Przykładem złożonej struktury może być linia (bez odnośników i cyfr):

1. sekcja początkowa,

2. sekcja powtarzalna,

3. sekcja końcowa.

Linia została zdefiniowana następująco:

szlak

2

0

0 0 -1

1 3 1

        0.00        1.50

       -1.00       -1.00        1.00       -1.00      0.00 0

        1.00       -1.00        0.00        1.00      0.00 0

        0.00        1.00       -1.00       -1.00      0.00 0

2 2 1

        0.00        5.00

        0.00        0.00        0.00        3.00      0.00 0

        0.00        4.00        0.00        0.00      0.30 2

3 4 1

       -3.50        0.00

       -1.00        1.00        1.00        1.00      0.00 0

        1.00        1.00        0.00       -1.00      0.00 0

        0.00       -1.00       -1.00        1.00      0.00 0

        0.00       -1.00        0.00       -3.00      0.00 0

Linię należy zawsze definiować poziomo. Wyjaśnienia wymagają wartości <Y1> i <Y2> występujące w każdej sekcji. Mówią one o punkcie początkowym i końcowym każdego segmentu. W segmencie pierwszym przykładowej linii Y1=0, a Y2=1.5. Oznacza to, że pierwszy segment linii ma długość 1.5, a punktem początkowym jest punkt 0.00. Jest to także punkt początkowy całej linii.

W sekcji trzeciej Y1=-3.5, a Y2=0. Taki sposób definicji jest wygodniejszy, gdyż punkt Y2 trzeciej sekcji jest punktem kończącym linię.

Pole <metoda> określa sposób kreślenia danej sekcji.

Dla sekcji 1 i 3 określono trzy metody kreślenia:

0 - bez przeskalowania,

1 - z przeskalowaniem obu osi,

2 - z przeskalowaniem tylko osi poziomej.

Ewentualne przeskalowanie jest związane z dopasowaniem ilości i rozmiarów elementów powtarzalnych (elementów sekcji 2). Jeśli mowa o przeskalowaniu, to dotyczy ono wzoru w definicji podstawowej. Podczas umieszczania linii o złożonej formie na warstwie, tą osią staje się kierunek linii pierwotnej.

Dla sekcji 2 określono 4 metody kreślenia:

1,11 - z przeskalowaniem obu osi,

2,12 - z przeskalowaniem tylko osi poziomej.

Różnica pomiędzy metodą 1 i 11 oraz 2 i 12 polega na tym, że dla metod 11 i 12 sekcja druga jest kreślona zawsze, nawet gdyby zachodziła potrzeba dużego "skurczenia" wzoru. Dla metod 1 i 2 sekcja 2 nie jest kreślona, jeśli jej długość byłaby zmniejszona o więcej niż 50% długości sekcji.

Jak już zostało wspomniane, sekcje 1 i 3 mogą być pomijane. Przykładem może być linia żywopłotu:

zywoplot

1

1 0 0

2 4 1

        0.00        5.00

        0.00        1.00        0.00        0.00      0.50 1

        0.00        2.00        0.00        1.00      0.50 1

        0.00        2.50        0.00        3.50      0.50 1

        0.00        3.50        0.00        4.50      0.50 1

3 0 0

W opisie występuje pole <Numer typu linii>. Pole to jest bardzo ważne, gdyż w przeciwieństwie do symboli, typy linii są identyfikowane przez numer. Oznacza to, że każda linia specjalna wykreślona na warstwie, ustala typ linii na podstawie jej numeru, a nie nazwy. Nazwa typu linii jest używana tylko w celu lepszej identyfikacji.


Patrz także

Główne okno programu


Główne okno programu

Patrz także

W tym oknie musisz określić rodzaj operacji ( kompilacja lub dekompilacja ) oraz co ma podlegac operacji ( definicje generatorów, linii lub symboli )

Opcje okna dialogowego

Generatory

Zaznacz, aby zkompilować lub zdekompilować definicje generatorów

Linie

Zaznacz, aby zkompilować lub zdekompilować definicje linii.

Symbole

Zaznacz, aby zkompilować lub zdekompilować definicje symboli.

Kompilacja

Zaznacz, aby przeprowadzić kompilację.

Dekompilacja

Zaznacz, aby przeprowadzić dekompilację.

Plik źródłowy

Podaj nazwę pliku źródłowego (tekstowego). Przycisk Zmien pokazuje okienko do wyboru pliku.

Plik skompilowany

Podaj nazwę pliku skompilowanego. Przycisk Zmien pokazuje okienko do wyboru pliku.

Edytuj plik

Pozwala na edycję źródłowego pliku ASCII. Gdy plikiem źródłowym jest plik binarny ( w przypadku dekompilacji ), przycisk jest nieaktywny.

Kompiluj/dekompiluj

Uruchamia kompilacje/dekompilacje


Formaty plików ASCII opisu:

symboli

linii

generatorów


Kompilacja

Przekształcenie pliku ASCII czytelnego dla człowieka w plik binarny wymagany przez EWMAPĘ.


Dekompilacja

Przekształcenie pliku binarnego wymaganego przez EWMAPĘ w plik ASCII czytelny dla człowieka.